اى دو عالم يك فروغ از روى تو 568 جانا بسوخت جان من از آرزوى تو 568 ذره‌اى ناديده گنج روى تو 569 اى مرقع‌پوش در خمار شو 569 اى دل به ميان جان فروشو 570 در كنج اعتكاف دلى بردبار كو 571 ه دوش درآمد ز درم صبحگاه 572 شب را ز تيغ صبحدم خونست عمدا ريخته 573 صد قلزم سيماب بين بر طارم زر ريخته 574 اى آتش سوداى تو دود از جهان انگيخته 575 اى چشم بد را برقعى بر روى ماه آويخته 576 اى لبت حقهء گهر بسته 577 اى ذره‌اى از نور تو بر عرش اعظم تافته 578 اى ز زلف پرشكن جعد زره‌سان تافته 579 اى روى همچو ماهت يك پرده برگرفته 579 اى دل اندر عشق ، دل در يار ده 580 اگر درديست اندر خم خبر ده 581 وقت صبح آن بنازپرورده 581 ساقيا گر پخته‌اى مى خام ده 581 سرپا برهنگانيم اندر جهان فتاده 582 دوش آمد زلف تاب داده 583 جانا منم ز مستى سر در جهان نهاده 583 اى اشتياق رويت از چشم خواب برده 584 ترسا بچه‌اى ديدم ز نار كمر كرده 585 اى يك كرشمهء تو صد خون حلال كرده 586 اى ز سوداى تو دل شيدا شده 588 اى هر دهان ز ياد لبت پرعسل شده 588 اى درس عشقت هر شبم تا روز تكرار آمده 589 اى ز صفات لبت عقل بجان آمده 590 اى از شراب غفلت مست و خراب مانده 591 در راه تو مردانند از خويش نهان مانده 592 اى جهانى خلق حيران مانده 594 اى پاى دل ز عشق تو در گل بمانده 594 منم از عشق سرگردان بمانده 595 اى زلف تو دام ماه افكنده 596 اى روى تو ز هر سو رويى دگر نموده 596 اى جان ما شرابى از جام تو كشيده 597 اى گرد قمر خطى كشيده 600 چون كشته شدم هزارباره 601 جهان جمله تويى تو در جهان نه 601 اى شكر با لب تو شيرين نه 602 اى راه تو بحر بىكرانه 602 ى من كيم اندر جهان سرگشته‌اى 603 دوش وقت صبح چون دلداده‌اى 603 ماه را در مشك پنهان كرده‌اى 604 مورچهء قيرفام بر قمر آورده‌اى 604 اى كه ز سوداى عشق بىسر و پا مانده‌اى 605 بوى زلفت در جهان افكنده‌اى 606 بحريست عشق و عقل از او بر كناره‌اى 607 گر كسى يابد درين كو خانه‌اى 608 شعله زد شمع جمال او ز دولت‌خانه‌اى 609 آن را كه نيست در دل از اين سر سكينه‌اى 610 اى صدهزار عاشقت از فرق تا بپاى 612 اى از شكنج زلفت هرجا كه انقلابى 612 درآمد از در دل چون خرابى 613 گر تو نسيمى ز زلف يار نيابى 614 از من بىخبر چه مىطلبى 615 جانا دلم ببردى و جانم بسوختى 616 عشق را گر سرى پديدستى 617 اگر از نسيم زلفت اثرى بجان فرستى 618 جانا دلم ببردى در قعر جان نشستى 620 اى همه راحت روان سرو روان كيستى 620 اى آفتاب از ورق رويت آيتى 620 گر مرد راه عشقى ره پيش بر به مردى 621 درج ياقوت درفشان كردى 622 تا تو ز هستى خود زير و زبر نگردى 622 خطى از غاليه بر غاليه‌دان آوردى 624 با خط سرسبز بيرون آمدى 624 اى لبت ختم كرده دلبندى 625 اى كه با عاشقان نپيوندى 625 گر مرد اين حديثى زنار كفر بندى 626 اى كاش درد عشقت درمان‌پذير بودى 627 گر يار چنين سركش و عيار نبودى گر از همه عاشقان وفا ديدى 628